Marcin Orzołek

Dobrych kilka tygodni minęło od mojej ostatniej publikacji, wszystko przez uciekający przez palce czas. Zbyt dużo dzieję się wokół mnie, zbyt wiele myśli krąży w mojej głowie. Zbyt wiele marzeń i postanowień wymusza powściągliwość. Tymczasem jednak zapraszam do obejrzenia kilku zdjęciowej zapowiedzi.

Mój ukochany Kraków w kilku klatkach. W rolach głównych Iwona i Jakub.

Reportaż Marty i Kuby, czekał na publikację kilka dobrych dni, a to wszystko za sprawą ogromnej ilości pracy w tym sezonie. Dzisiaj niestety bez długich wstępów, ponieważ cierpię na kompletny brak wolnego czasu. Mam nadzieję, że zdjęcia wynagrodzą brak wstępniaka. Do usłyszenia w kolejnym poście.

Wystarczy moment , żeby nasze serce darzyło kogoś sympatią. Potrzebna jest chwila by ocenić człowieka na podstawie sygnałów , które do nas wysyła. Anetka, pani młoda z dzisiejszego materiału to niezwykle ciepła osoba, która strasznie pomogła mi w okresie, który był dla mnie jednym z najtrudniejszych w moim życiu. Niezwykle ciepła, otwarta osoba, słowem podnosiła mnie wtedy kiedy, leżałem już bardzo nisko. Śluby osób , które darzymy sympatią są niezwykle trudne, ponieważ chcemy dać z siebie więcej niż zawsze. Chcemy stworzyć coś piękniejszego niż jesteśmy w stanie sobie wyobrazić , staramy się niezwykle mocno, czując na sobie ogromną presję swojej własnej psychiki. Bardzo bałem się ślubu Anety i Tomka, ponieważ czułem na sobie ogromną odpowiedzialność, którą sam w sobie stworzyłem. Ciągle słyszałem w swojej głowie "Marcin musi być zajebiście... !!!" Niestety jednak bywa tak, że im więcej staramy się dać z siebie tym gorszy efekt końcowy. Na całe szczęście w tym przypadku było zupełnie inaczej, presja zadziałała motywująco, a dzień, który był naprawdę piękny pod każdym względem tylko dopełniał całą sytuację. Niezwykły dzień, cudowni ludzie, piękny ślub to w ogromnym skrócie to co działo się podczas tego dnia. Aneta i Tomek w świecie rzeczywistym okazali się tak ciepłymi ludźmi jak ich sobie wyobrażałem. Zderzenie fikcji z rzeczywistością było zgodną wszystkich wektorów. To pięknie , móc patrzeć na dwoje kochających się ludzi, którzy tak cudownie czują się w swoim towarzystwie. To ogromne szczęście, kiedy robiąc zdjęcia, dokumentując historię, nie muszę szukać emocji na siłę, nie muszę szukać uśmiechów , spojrzeń, gestów. Kiedy te wszystkie miłosne zdarzenia dzieją się same, kiedy spojrzenia zapętlają się w miłosnej harmonii a w powietrzu czuć miłość zakochanych.

Życzę sobie, żeby na swojej drodze spotykać same tam bardzo zakochane w sobie pary. Ciesze się, że Was poznałem.